l

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Στη μνήμη κάθε… παππού!


Αναμνήσεις που αγγίζουν την καρδιά κάθε ΑΕΚτζή και όχι μόνο, από τον αναγνώστη του "Yellow Fever" , Ηρακλή Παναγιωτίδη, ο οποίος μας ταξιδεύει σε άλλες εποχές και τον ευχαριστούμε θερμά:
«Θέλω να γράψω. Να περάσω σε μια κόλλα χαρτί, τι σημαίνει. Πως ήταν τότε. Τότε πριν τον πόλεμο. Σ’ένα χωριό της Καστοριάς. Σε κάθε χωριό της Ελλάδος. Τι ένιωθε ο παππούς μου για αυτή την ομάδα; Τι σκεφτόταν;


1922-1923, έξι χρονών, ο μικρότερος από τα αδέρφια του, ορφανός από γονείς χωρίς να φταίει ο εκεί συνωστισμός, αλλά το μαχαίρι κάποιων. Πιασμένοι χέρι χέρι με την εφτάχρονη αδερφή του, ξεκίνησαν από ένα χωριό της Σεβάστειας. Χίλια πεντακόσια χιλιόμετρα με τα πόδια. Υπό την «προστασία» των μεγαλυτέρων. Έλληνες εκεί, τουρκόσποροι εδώ. Έπρεπε να επιβιώσει. Αγράμματος. Κάτω το κεφάλι και σκληρός αγώνας. Για να φάει, να ζήσει. Παντού μαυρίλα, δυστυχία. Η προσφυγιά είναι χειρότερη από τον πόλεμο, μου έλεγε.
Στη μνήμη του πάντα εκείνα τα μέρη. Που όσο έζησε δεν ήθελε να πάει ξανά. Θυμόταν, τραγουδούσε και έκλαιγε. Εξήντα χρόνια μετά. Δεν πειράζει παππού, του έλεγα. Δεν ξέρεις, μου έλεγε. Στην καρδιά του πάντα ο κιτρινόμαυρος αετός των Κομνηνών, το λάβαρο του Πόντου. Με το κεφάλι να κοιτάει στη δεξιά φτερούγα, δυτικά προς την Πόλη.
Και ξάφνου, μπαίνουν στη ζωή του τρία γράμματα. Και ένας άλλος αετός που έχει και δεύτερο κεφάλι, που κοιτάει αριστερά. Εκεί στα μέρη του. Αυτά τα τρία γράμματα, τα ίδια χρώματα, οι πρώτες νίκες, οι πρώτες επιτυχίες. Το συναίσθημα του είμαστε και εμείς εδώ. Σηκώνουμε κεφάλι, περήφανοι.
Δημιουργούμε και τα καταφέρνουμε. Όχι να ζήσουμε, όχι να υπάρχουμε, αλλά να είμαστε πρώτοι. Η αποδοχή και τα εύγε. Η φωτεινή χαραμάδα στο μαύρο ουρανό. Ο σωστός σπόρος στο έτοιμο χωράφι. Η φωτιά που άναψε και οι σπίθες της ζέσταναν και τις ζωές των τριών αγοριών του. Τα χρόνια πέρασαν, οι συνθήκες καλυτέρευσαν και τρέχαν και οι τρεις να θαυμάσουν το Νεστορίδη που «τέτοιο παίχτη δεν έβγαλε άλλον η Ελλάδα» και τον Μίμη αργότερα, που πριν από τον Γκάλη «μπορούσε να μένει στον αέρα για την κεφαλιά».
Και μετά η σπίθα στα εγγόνια του, όπως ο γράφων. Και στα παιδιά μας, δισέγγονά του αυτά, τέταρτης γενιάς οπαδοί, που ΔΕΝ ρωτάνε γιατί. Ξέρουν ότι γεννήθηκαν έτσι. Τρεις γενιές κάθε Κυριακή μιλάμε για αυτήν. Και αν ζούσε ο παππούς μου, και αυτός μεσ’την κουβέντα. Όπως φαντάζομαι γίνεται σε πάμπολλα σπίτια προσφύγων.
Έτσι κρατήθηκαν και σηκώθηκαν τότε, έτσι θα κρατηθούμε και θα σηκωθούμε σήμερα. Όχι, δεν αφορά το ποδόσφαιρο. Δεν είναι μια ομάδα που κάποιοι μαζεύτηκαν μια μέρα και αποφάσισαν να την ονομάσουν έτσι ή αλλιώς και να βάλουν για σήμα αυτό ή το άλλο. Είναι τα τρία γράμματα που κουβαλούν τις μνήμες, τον πολιτισμό, τις παραδόσεις, την κουλτούρα, την ιστορία ολόκληρη των Ιώνων της Μιλήτου και από εκεί της Σινώπης, που τον 4ο αιώνα π.χ., πρωτοεμφανίστηκε σε κέρματα ο αετός που κοιτάει στη δεξιά του φτερούγα.
Είναι το έμβλημα που δεν το διάλεξαν κάποιοι, αλλά επιβλήθηκε από την ίδια την ιστορία και που δεν θα μπορούσε να είναι άλλο, παρά μόνο αυτό. Και τα χρώματα αυτά που δόξασαν τον Έλληνα αιώνες, σε ανατολή και δύση.
Είναι αυτό ακριβώς το άγγιγμα στην ιστορία. Και η συνέχεια του. Απ’όλα αυτά, έτσι νιώθω σήμερα, που ένας άλλος πρόσφυγας μπαίνει μπροστά, πρέπει, επιβάλλεται, είναι αναγκαίο, ο καθένας μας να δώσει την αξία που μπορεί, όση και αν είναι αυτή, για να χτιστεί αυτό που θα μας πάει άλλα τόσα χρόνια μπροστά, που φαίνεται ήδη και πάλι, σαν φωτεινή χαραμάδα στο μαύρο σημερινό ουρανό, όπως τότε στα χρόνια του παππού μου.
Και αυτό όχι γιατί δεν φτάνουν τα χρήματα, αλλά για να νιώσουμε όλοι μας σημαντικοί και απαραίτητοι και να χαιρόμαστε, ότι συμμετέχουμε σ’αυτό που θα θρέψει και άλλες γενιές οπαδών…

Έτσι παππού;

ΑΕΚ – Πόντος – Προσφυγιά!

Ηρακλής Παναγιωτίδης».

Πηγή:  YellowFever.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Widget by:Blogger Tips