l

Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2014

Έτοιμες έχουν τις φυλακές και τα κλουβιά μας

libert_per_gli_ultras_by_sertug-d6k8r6f
Πάνε πολλά χρόνια τώρα, που το ποδόσφαιρο έχει μετατραπεί σε υποχείριο ακόμα και αντιδραστικών καθεστώτων! Έπαιξε και παίζει ρόλο βαλβίδας εκτόνωσης της λαϊκής οργής και λειτουργεί ως «λίφτινγκ», ως άλλοθι και ως βιτρίνα αρκετών τυραννικών συστημάτων για τη διεθνή τους εκπροσώπηση. Σε μια τέτοια εποχή, όπως είναι και η δική μας, όταν την ιστορία ενός αθλητικού συλλόγου την παράγουν οι μισθοφόροι που είναι αγορασμένοι από αδίστακτους μεγαλοκαρχαρίες, σε τι μπορεί πια να χρησιμεύσει η φωνή του οπαδού;


Γνωρίζοντας ότι το καθεστώς του Φράνκο αξιοποίησε για δεκαετίες στην Ισπανία το ποδόσφαιρο ως όχημα διαφήμισής του στο εξωτερικό. Και πως η τρομερή ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης με τα πέντε κύπελλα Ευρώπης τη δεκαετία του ’50 έγινε από το δικτατορικό καθεστώς σημαία ευκαιρίας για να αποσπάσει ο Φράνκο την προσοχή του λαού της Ισπανίας, στο εσωτερικό της χώρας, και, κυρίως, την ανοχή της διεθνούς κοινής γνώμης, στο εξωτερικό, αναρωτιέσαι… Σε μια ομάδα ιστορική και προσφυγική, όπως η δική μας, όπου η γη, το γήπεδο και οι αθλητές της μεταβάλλονται στα ηλεκτρονικά πληκτρολόγια των απλήρωτων παπαγάλων σε προγράμματα της πολεμικής οικονομικής και επιχειρηματικής πολιτικής του αφεντικού τους, τι να περισώσουν οι λίγες λέξεις του οπαδού, που τις περισυλλέγει με τις διάχυτές του αισθήσεις;
Από την άλλη ξέροντας ότι το ποδόσφαιρο μπόρεσε να γίνει «πρεσβευτής» της ισπανικής δημοκρατίας που βομβαρδιζόταν στην Γκουέρνικα. Γνωρίζοντας ότι η ομάδα της Μπαρτσελόνα ήταν αυτή που γύριζε τον κόσμο δίνοντας ποδοσφαιρικούς αγώνες κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και «στρατολογούσε» μαχητές των διεθνών ταξιαρχιών ενάντια στην Πέμπτη Φάλαγγα. Μαθαίνοντας ότι τα γήπεδα της Βαρκελώνης και της Χώρας των Βάσκων ήταν δεκαετίες τα «βουνά του αντάρτικου» των Καταλανών και των Βάσκων ενάντια στη Χούντα του Φράνκο. Ήταν τα «άπαρτα κάστρα». Ήταν εκεί που κάθε Κυριακή η αστυνομία του Φράνκο «έχανε» τη μάχη απέναντι στους λαούς της Ισπανίας που ξεδίπλωναν τις σημαίες της δημοκρατίας και του έθνους τους και επαναλάμβαναν το άσβεστο σύνθημα: No Pasaran!… σκέφτεσαι… Σε μια ώρα τόσο κρίσιμη, όπως αυτή του τόπου μας σήμερα, όταν ο επιούσιος λόγος πληρώνεται πολύ ακριβά, μήπως αξίζει το τίμημα ο οπαδός με τη φωνή του να επισημοποιεί και τη δική σας και τη δική του ένοχη επιβίωση;
Τα τρία αυτά αφελή ερωτήματα που καταλήγουν οι παραπάνω παράγραφοι μπαίνουν εδώ, όχι για να εξάψουν το επιδερμικό άγχος των λοβοτομημένων, μήτε για να υποδείξουν τη λύση της μεταφυσικής χαύνωσης, αλλά για να ορίσουν τρία είδη από φυλακές, μέσα στις οποίες ζουν οι οπαδοί στις μέρες μας, είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι.
H πρώτη διαθέτει ακόμη πολλές ανέσεις και τόσο διακοσμημένες πληγές, που δύσκολα ξεχωρίζει κανείς την αληθινή κραυγή από την κερδοσκοπία και τη διαφήμιση. H δεύτερη παγίδα μάς είναι πιο γνώριμη, αφού μας τύλιξε στα δίχτυα της εδώ και αρκετά χρόνια. Το τωρινό μας όμως κελί είναι το τρίτο, σ’ αυτό ζούμε την ιστορία, τη δική μας αλλά και των άλλων, σ’ αυτό αγρυπνούμε και λαχταρούμε την καθαρή, αληθινή και γνήσια προσέγγιση της αγαπημένης μας ΑΕΚ.
Κι όμως δεν έλειψαν εκείνοι που, με τα μάτια ανοιχτά και το μυαλό ξεμέθυστο, φώναξαν και φωνάζουν πόσο εύκολα περνά κανείς από την πρώτη στη δεύτερη, κι από τη δεύτερη στην τρίτη οπαδική φυλακή. Βλέποντας γύρω τους τον χώρο ολοένα να στενεύει και να κλείνει, χρησιμοποίησαν από νωρίς μια γλώσσα συνθηματική και προειδοποιητική, τη γλώσσα των φυλακισμένων οπαδών: Χτύπησαν πόρτες κλειστές, άνοιξαν κουβέντες σε κλαμπ «πέταλα» και παρέες, δημοσίευσαν άρθρα σε όποιον τους έκανε την τιμή να φιλοξενήσει τη γνώμη τους, έγραψαν στους τοίχους σημαδιακές ημερομηνίες, ανάρτησαν πανό με ενοχλητικά μηνύματα, δοκίμασαν τα βιολογικά τους ανακλαστικά: αν τους δίνει ακόμη ο ήλιος τη σταγονομετρική του αισιοδοξία, αν δεν τους παραλύει το μυαλό η νύχτα των μεγάλων εφοπλιστών με τους πετρελαιοκίνητους εφιάλτες της, αν διατηρούν τα όνειρά τους το οξύ και απειλητικό τους νόημα, αν μένει ακόμη η μνήμη τους συλλογισμένη και σκληρή, καθυστερώντας σ’ ότι καλό ή κακό είπαν ή έκαμαν οι πεθαμένοι μας και οι ζωντανοί μας… Ρωτούσαν και ρωτούν με ποιο δικαίωμα και ποιοι είναι αυτοί που αρπάζουν την ΑΕΚ των προγονών μας, στο όνομα της ιστορίας, με τα φαντάσματα του παρελθόντος ή με τα οράματα του μέλλοντος;
Κι ο οπαδός; Εξαρτάται από το είδος της φυλακής που βρέθηκε. Από το αν η ψυχή του τον είχε ασκήσει στη συνθηματική αυτή γλώσσα των φυλακισμένων οπαδών. Από το αν ο ίδιος είχε την ειλικρίνεια, το θάρρος και την θέληση να πάει τη γλώσσα αυτή ακόμη πιο πέρα και πιο βαθιά. Από το αν λειτούργησαν καλά τα βιολογικά του ανακλαστικά.
ΥΓ. Είναι ευκολότερο να πεθάνω για την ΑΕΚ, παρά να ζήσω ενωμένος και αγαπημένος με αυτούς που την εκμεταλλεύονται.
Παναγιώτης Αλιατάς

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Widget by:Blogger Tips