l

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Καλύπτουμε τους τοίχους της φυλακής μας


Ότι μπόρεσα να προσεγγίσω από την ιστορία της ΑΕΚ, το συγκέντρωσα με μεγάλη φροντίδα και πάντα θα το παρουσιάζω και πάντα θα εκνευρίζονται όσοι έχουν εγκλωβίσει το μεγαλείο του μεγαλύτερου αθλητικού μορφώματος στο μικροαστικό τους μικρόκοσμο. Ξίδι, κατά προτίμηση Βαλσάμικο. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι καλλίτερο για όσους αρνούνται τον θαυμασμό και την αγάπη για το πνεύμα, το χαρακτήρα και τα ιδανικά του θαύματος των προσφύγων, ούτε με συγκινούν τα δάκρυα σας κάθε φορά που αποκαλύπτεται η μοίρα που του έχουν προετοιμάσει οι αγαπημένοι σας σωτήρες.
Η διαδρομή της ΑΕΚ στην ιστορία είναι ένα όνειρο. Ξέρω τέτοια παρόμοια μεγάλα λόγια τα έχουν πει κι άλλοι, πολύ πριν από εμένα. Αλλά αυτή η πραγματικότητα με ακολουθεί παντού. Όταν βλέπω τους περιορισμούς που επιβάλλονται στις δράσεις και στις σκέψεις του οπαδού της ΑΕΚ. Όταν βλέπω πως σαν οπαδοί εξαντλούμε όλες μας τις δυνάμεις για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες της εταιρείας και όχι του συλλόγου. Όταν βλέπω πως τρέχουμε να ικανοποιήσουμε ανάγκες τρίτων, ανάγκες που δεν έχουν άλλο προορισμό παρά να παρατείνουν την άθλια κατάσταση στην ΑΕΚ, στο ποδόσφαιρο, στον αθλητισμό, σε ολόκληρη τη ζωή μας. Αυτός ο καταραμένος εφησυχασμός που έχουμε για τις εξελίξεις δεν είναι παρά μία ονειροπόλα παραίτηση, αφού αυτό που κάνουμε είναι να καλύπτουμε τους τοίχους της φυλακής μας με χρωματιστές μορφές και φωτεινά σχήματα. Ακούω για την ευλογία να έχουμε στην ΑΕΚ μεγάλους οικονομικούς παράγοντες και μένω άφωνος.
Κλείνομαι στον εαυτό μου και βρίσκω εκεί έναν κόσμο ολόκληρο, τότε σκέφτομαι ότι αυτό δεν είναι λύση και κάνω ένα βήμα προς τα έξω, να προσεγγίσω, να κουβεντιάσω με ανθρώπους που αγαπώ και αγαπούν την ΑΕΚ και ανακαλύπτω ότι πιο πολύ γεμάτοι είναι από διολισθήσεις και διαισθήσεις με σκοτεινές επιθυμίες, παρά από πραγματικότητες και όρεξη για ζωντανή δράση. Και έστω προσωρινά μένω με ένα ειρωνικό χαμόγελο προχωρώντας με πείσμα βαθιά μέσα στον κόσμο, κάνοντας διαρκώς σχέδια.
Το ότι τα παιδιά δεν ξέρουν τι θέλουν, είναι κάτι που δεν παύουν να λένε όλοι οι παιδαγωγοί σήμερα. Αλλά το ότι και οι ενήλικοι όταν φορέσουν τον μανδύα του οπαδού σαν τα παιδιά, περιπλανιούνται με σκληρό βήμα στις εξέδρες των γηπέδων, χωρίς να ξέρουν ούτε από που έρχονται, ούτε που πηγαίνουν, το ότι ορισμένες από τις πράξεις τους είναι εντελώς άσκοπες, ή πως μπορείς να τους κάνεις ότι θέλεις, με μία νίκη, μία μεταγραφή, ένα πρωτάθλημα ή με κάποιας μορφής βία. Όπως συμβαίνει και με τα παιδιά. Εκεί οι ενήλικες χρησιμοποιούν μπισκότα, γλυκά ή το ξύλο. Είναι κάτι που κανείς δε θέλει να πιστέψει. Κι όμως δεν υπάρχει πιο απτή αλήθεια από αυτήν.
Ξέρω τι σκέφτεστε οι περισσότεροι πάνω σε αυτό, πως οι πιο ευτυχισμένοι οπαδοί είναι εκείνοι που, όπως τα παιδιά, ζουν μέρα με τη μέρα τους, πάνε περίπατο την κούκλα τους, την ντύνουν, την ξεντύνουν, στριφογυρίζουν με σεβασμό μπροστά στο συρτάρι όπου έχει κλειδωμένα η μαμά τα μπισκότα της και όταν τους τα δίνει, τα καταβροχθίζουν λαίμαργα κι αρχίζουν να φωνάζουν: «Θέλω κι άλλο!» Να ποια είναι τα ευτυχισμένα πλάσματα! Ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που δίνουν έναν επιβλητικό τίτλο στις μικρόχαρες της μιζέριας τους, ή και στις αλλοκοτιές τους και τις βάζουν στο λογαριασμό του ανθρώπινου γένους, σαν να ήταν γιγάντια έργα, που γίνονταν για τη σωτηρία και την ευδαιμονία του.
Ευτυχισμένοι οπαδοί είναι αυτοί που πανηγυρίζουν την ισοφάριση στο 92′ με το τριφυλλοφόρο Μενίδι και από την ανύποπτη χαρά τους για το νικητήριο γκολ στο 97, μπαίνουν μέσα στο γήπεδο να παίξουν μακριά γαϊδούρα ή χαίρονται που μετά από έναν απίστευτο εξευτελισμό εθελουσίας υποβάθμισης της νοημοσύνης μας για να έρθουν οι επενδυτές, όταν τελικά ήρθαν, ήρθαν και δεν ήρθαν και η ομάδα μπάσκετ χάνει πολύ από τον Παναθηναϊκό, λίγο από τον Ολυμπιακό και ο λαός τραγουδάει και χορεύει. Καλότυχοι αυτοί οι οπαδοί που μπορούν να σκέφτονται και να ενεργούν έτσι! Όποιος όμως αναγνωρίζει ταπεινά που καταλήγουν όλα αυτά, όποιος βλέπει πώς στολίζουν μια χούφτα μικροαστοί διαχειριστές τον κηπάκο, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι είναι ο παράδεισος και πως σέρνονται αυτοί οι δυστυχισμένοι, κάτω από το φορτίο που τους πιέζει, -ναι, αυτοί είναι ήσυχοι, έτοιμοι και εν δυνάμει ικανοί να χτίσουν την ΑΕΚ, μέσα από την ΑΕΚ και κάπως έτσι είναι κι αυτοί ευτυχισμένοι γιατί σκέφτονται ρεαλιστικά ανθρώπινα. Όσο περιορισμένη κι αν είναι η δύναμη τους, συντηρούν μέσα στην καρδιά τους το γλυκό συναίσθημα της ελευθερίας. Ξέρουν πως όποτε το θελήσουν μπορούν να φύγουν απ” αυτή τη φυλακή.
Κι εσείς οπαδικές ψυχές που αισθάνεστε την ίδια ορμή με τους μαρτυρικούς ιδρυτές της μεγαλύτερης ομάδας του κόσμου, αντλήστε παρηγοριά από τα βάσανα τους, και κάντε την ιστορία τους φυλακτό που θα σας φυλάει από την «ανάγκη» να εκφράζετε ευγνωμοσύνη σε κάτι περίεργους ντίλερς μετοχών.
ΥΓ. Η ΑΕΚ δεν είναι μια πραγματικότητα φυσική ή υπερφυσική. Είναι μια κοινωνική αξία. Είναι δηλαδή το επιστέγασμα ορισμένων κοινωνικών φανερωμάτων. Κι αυτή η εκτίμηση δεν άγεται στην ατομική αίσθηση και κρίση ούτε σε καμία απόλυτη αρχή παρά σε έναν υπερατομικό κανόνα, που τον δημιουργεί, τον επιβάλλει και τον μεταβάλλει η ίδια η κοινωνική εξέλιξη.
Παναγιώτης Αλιατάς

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Widget by:Blogger Tips